Küçük bir çocuğun pornografide hoşuna giden ilk şey seks değildir.Kafaları arkaya düşmüş, sahte orgazm pozları veren birbirinden güzel insanların resimleri değildir hoşuna giden.En azından ilk başta değildi.Şu fotoğrafları internette bulduğumuzda daha seksin ne olduğunu bile bilmiyorduk.Her kütüphanede internet vardı. Bütün okullarda da vardı.

Nasıl Amerika'da her gittiğiniz kentte bir katolik kilisesi bulabiliyorsanız ve bulduğunuz her kilisede aynı ayini duyuyorsanız, işte aynı şekilde çocuk da, evlatlık olarak gönderildiği her evde internet bulur.Aslında bakarsınız, eğer İsa çarmıha gerildiğinde kahkahalarla gülmüş olsaydı, Romalıların üzerine türkürseydi veya acı çekmekten başka bir şey yapabilseydi, çocuk kiliseyi çok daha fazla sevebilirdi.

Çocuğun en sevdiği internet sitesi, tarzan kostümü giymiş tıknaz herifler ve közlenmiş kestane gibi görünen oyuncaklarla doluydu.Herifin teki leopar desenli bir kumaş giymişti.Maymunun ise elinde kestane vardı.

Bunun seksi olan hiçbir yanı yoktur.
Hayatınız boyunca karşılaşabileceğiniz en iğrenç manzaradır.
Ama internet sitesinin sayacı, bu fotoğrafı yarım milyondan fazla insanın gördüğünü söylüyordu.

Çocuğun aklı maymun ve kestanelere ermiyordu ama herifi takdir ediyordu.Çocuk aptal olmasına aptaldı ama gene de bunda dimağının kavrayabileceğinin çok ötesinde bir şeyler olduğunu biliyordu.

Doğrusu kimse bir maymunun bile kendisini çıplak görmesini istemezdi.Kaldı ki bir maymunun yanında bunu yapmak için cesur olmak gerekirdi, bu da çoğu insanda yoktu.

Maymunla prova yapma fikri bile korkunçtu. Çünkü maymunlar tarafından reddedilme olasılığı vardı.Yeterli parayı öderseniz, bir insanı çıplak fotoğraflarını çekmeye razı edebilirdiniz.Peki ya bir maymunu? Maymun dürüst davranacaktır.

Sözün özü, olayın sizin güzel veya çekici olmanızla hiçbir ilgisi yoktur.

Sadede gelmek gerekirse, herkesin her zaman güzel görünmeye çalıştığı bir dünyada, bu adam güzel değildi.Maymun da değildi.Yaptıkları şey de değildi.

Aptal çocuğu ilgilendiren şey pornografinin seks kısmı değildi.Çocuğu ilgilendiren kendine güvendi, cesaretti.Bütünüyle utanmazlıktı. Rahatlık ve içten gelen dürüstlüktü.Orada öylece durup dünyaya şunu söyleyebilen öncü ruhtu: evet, boş bir öğleden sonramı böyle değerlendirmeyi seçtim ben.