Bizi koruyan kanunlar aslında bizi can sıkıntısına mahkum etmekten başka bir işe yaramazlar.

İnsanlar dünyanın güvenli ve düzenli bir yer olması için yıllardır uğraşıyor.

Ama hiçkimse bunun ne kadar sıkıcı olduğunun farkında değil.
Bütün dünyanın parsellendiğini, hız limitleri konduğunu, bölümlere ayrıldığını, vergilendirildiğini ve fişlendiğini,
nerede oturduğunun, ne yaptığının kaydının tutulduğunu düşünün.

Hiç kimseye macera yaşayacak bir alan kalmadı, satın alınabilenler hariç.

Lunaparka gitmek gibi, film izlemek gibi.Ama bunlar sahte heyecanlar.
Dinozorların çocukları yemeyeceğini bilirsiniz.

Büyük bir afetin olma şansı bile oy çoğunluğuyla ortadan kaldırıldı.

Gerçek afet veya risk ihtimali olmadığından, gerçek kurtuluş şansı da ortadan kalkmış oldu.Gerçek mutluluk yok, gerçek heyecan yok.Eğlence, keşif, buluş yok.

Gerçek karmaşaya ulaşamadığımız sürece, asla gerçekten huzurlu olamayacağız.
Herşey berbat bir hal almadığı sürece, yoluna da girmeyecek.

Keşfedilmemiş tek alan, elle tutulamayanların dünyasıdır.
Çok fazla kanun içinde hapsolmuş durumdayız.

Kölelerden oluşan bir jenerasyon yetiştiriyoruz.Çocuklarımıza çaresiz olmayı öğretiyoruz.