Doğmamış bir bebeği öldürmek konusunda kilisenin tutumu bellidir.O olmasam bile, sanırım İsa böyle birşeyi onaylamazdı.
Yo hayır, Mesih böyle birşeye müsade etmezdi.
Peki ya Tanrı, insanları kurtarmak adına kendi oğlunu kurban etmedi mi? Hikaye böyle değil miydi?
Bilimle sadizm arasındaki o ince çizgi işte yine karşımıza çıktı.Suç ve fedakarlık arasındaki ince çizgi.Kendi çocuğunu öldürmekle, İncil'e göre İbrahim'in oğluna yapmak üzere olduğu şey arasındaki ince çizgi.
Bu yüzden hiç numara yapmayalım.
Herkesin doğası sadece bir yalan.İnsan ruhu diye birşey yok.Duygular saçmalık.Sevgi Saçmalık.Yaşarız ve ölürüz; bunun dışındaki herşey sadece hayal.Bunlar edilgin hatunların duygusal ve hassasiyetle ilgili saçmalıkları.Sadece uydurulmuş, taraflı, duygusal zırvalıklar.Ruh yok, öteki taraf yok.Sadece kararlar, hastalıklar ve ölüm var.

Ben lekelenmiş, pis ve çaresiz bir piskopatın tekiyim.Hadi Tanrı bana yanlış olduğumu ispatlasın.Beni bir yıldırımla duvara çivilesin.

Ama bekleyin, eğer birileri İncil'i yazmamış olsaydı, İsa nerede olurdu?