"Kişi en çok erdemleri için cezalandırılır."
Öyle ya, büyük ve yüce insanlar, diğer insanlar tarafından sevilmezler. Kendini büyük hisseden birisi, diğer insanlar tarafından hor görülmeye mahkumdur.
Peki sahip olmamız gereken bu büyüklük, yücelik ve güçlülük nedir?
Hemen söyleyeyim. Benim büyük insanım, herşeyden önce perhize giren insandır.
Bünyesini bütün dogmatik düşüncelerden arındırması için yapılan bu perhizi; artık özgür düşünen, hayatın trajedisinin ve acımasızlığının farkında olan ve bunu bile bile hayattan keyif alıp üzerinde dans etmesini bilen, tam anlamıyla kaderini kucaklayan insanın kararlı ve sert tutumu sürdürür.
Benim için hayat tümüyle irrasyoneldir. Belli bir bakış açısından bakıldığında dogmatik bir çok düşünce ölüm ve trajedi gibi bir çok kavramı ötekileştirirken, ahlaka dair kavramları yaşamlarımıza sokar ve onları rasyonalize eder. Nietzsche'nin Kant'ı dar kafalı olarak eleştirmesinin sebebi de budur.
Yaşamak, sert koşullarda olmalıdır. Trajedi, bu koşulların olmazsa olmazıdır. İnsanın yaşamı artık bilimin
ölçüp biçtiği veya biçimsel ahlakın esir aldığı bir meseleyken,
hissiyata dayalı bir varoluş meselesine dönüşür.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder